Yargıtay’ın güncel kasten yaralama kararlarında öne çıkan iki konu, yaralanmanın ağırlığını gösteren adli tıp raporunun yeterliliği ve failin kastının yaralamaya mı öldürmeye mi yönelik olduğudur. Bu iki konu suçun niteliğini ve cezayı doğrudan değiştirir.
Yaralanmanın basit bir tıbbi müdahaleyle giderilip giderilemeyeceği cezayı belirler.[1] Yüzde sabit iz oluşması halinde ise ceza bir kat artırılır.[2] Yargıtay Ceza Dairesi yakın tarihli bir kararında, aynı yaralanma için biri sabit iz yok, diğeri sabit iz var diyen iki rapor bulunan dosyada çelişki giderilmeden hüküm kurulmasını eksik inceleme saydı. Daire, dosyanın Adli Tıp Kurumunun ilgili ihtisas dairesine gönderilerek bu maddelerdeki ölçütlere göre rapor alınmasını istedi.
Kast konusunda Yargıtay, kullanılan aletin öldürmeye elverişliliğine, hedef alınan vücut bölgesine, darbenin sayısı ve şiddetine, zararın ağırlığına ve failin eylemine neden son verdiğine bakıyor. Bir kararda, göğüs kafesinin alt bölümüne tek bıçak darbesiyle böbrek ve dalak kaybına yol açan ve mağdur uzaklaştığı için eylemine devam edemeyen sanığın öldürmeye teşebbüsten cezalandırılması gerektiği belirtildi. Başka bir kararda ise aralarında husumet bulunmayan, yaralanma hayati tehlike oluşturmayan ve öldürme kastı şüpheden uzak kanıtlanamayan sanığın kasten yaralamadan cezalandırılması gerektiği kabul edildi. Her iki kararda Daire görüşünü yerel mahkemenin direnmesine rağmen korudu ve dosyalar Ceza Genel Kuruluna gönderildi.
Kastın ölçütleri öldürmeye teşebbüsle farkı, raporların denetimi ise adli tıp raporuna itiraz konusuyla birlikte okunmalıdır.
İlgili sorular
