Kanun velayette anneye ya da babaya öncelik tanımaz, mahkeme velayeti çocuğun üstün yararına en uygun ebeveyne bırakır. Anne, çocuğun bakımını ve gelişimini daha iyi sağlayabilecek durumdaysa velayet ona verilir. Boşanmada velayet, çocuğun kendisine bırakıldığı tarafa aittir.[1]
Yargıtay, küçük yaştaki çocuğun yaşı gereği anne şefkatine ihtiyaç duyduğunu ve annesinden uzun süre ayrı kalmasının üstün yararına uygun olmadığını kabul eder. Anne ve babanın kendi yararları ile sosyal konumu ise ancak çocuğun üstün yararıyla çatışmadığı ölçüde dikkate alınır.
Velayetin anneye bırakılmasında öne çıkan durumlar aşağıdadır.
- Çocuğun küçük yaşta olup anne bakımına ihtiyaç duyması
- Babanın deneyimsizlik, hastalık ya da başka bir yerde bulunma gibi sebeplerle velayet görevini yerine getirememesi
- Babanın çocuğa yeterli ilgiyi göstermemesi veya ona karşı yükümlülüklerini ağır biçimde savsaklaması
Kanun son iki durumu, diğer koruma önlemleri yetersiz kalırsa velayetin kaldırılması sebebi olarak sayar.[2] Ana ve baba evli değilse velayet kanun gereği anaya aittir.[3] Aile mahkemesi, uyuşmazlığın nedenlerini araştırmak için psikolog, pedagog ve sosyal çalışmacılardan yararlanır.[4]
Kararın nasıl verildiğini mahkemenin velayet ölçütleri ve sosyal inceleme raporu yazılarında, babanın durumunu ise velayetin babaya bırakıldığı haller yazısında bulabilirsiniz.
İlgili sorular
