Düğünde takılan altınlar, eşler arasında bir anlaşma ya da ispatlanmış yerel örf ve adet yoksa kural olarak kime takıldıysa ona aittir. Takılar içinde karşı cinse özgü bir şey varsa o şey o cinse verilmiş sayılır.
Bu kuralı Yargıtay içtihat değişikliğiyle benimsedi. Kural yalnız bileziğe ve çeyrek altına değil, düğünde eşlere takılan ya da verilen ve ekonomik değeri olan her şeye uygulanır. Önceki uygulamada düğünde takılanların tamamı kadına ait sayılıyordu.
Uyuşmazlıkta mahkeme önce eşlerin anlaşmasına, sonra yerel örf ve adete, en son takının kime takıldığına bakar.
Takı sandığına ya da torbasına konulan bir şey kadına ya da erkeğe özgüyse o cinse, iki cinse de özgüyse ortak kabul edilir. Özgülük tartışmalıysa gerektiğinde bilirkişi incelemesi yapılır.
Eşlerden birinin yalnız kişisel kullanımına yarayan eşya, kanun gereğince o eşin kişisel malıdır.[1] Yargıtay takıları da bu eşya arasında sayar. Bu yüzden takılar boşanmayla kendiliğinden bölüştürülmez, sahibi bunları ziynet alacağı olarak ister. Hakim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır.[2]
Bu ilkenin süren davalara etkisi Yargıtay’ın görüş değişikliği yazısında. Erkeğe takılanlar için erkek eşin ziynet talebi yazısına bakın.
İlgili sorular
