Salgın döneminde uygulanan zorunlu ücretsiz izin, kanunun tanıdığı süre içinde kaldığı sürece hukuka uygundu. İşveren bu süreyi geçmemek üzere işçiyi tamamen veya kısmen ücretsiz izne ayırabiliyordu.[1]
Kanun bu dönemde işçiye ayrı bir güvence de getirmişti. Bu kapsamda ücretsiz izne ayrılmak işçiye haklı nedenle fesih hakkı vermiyordu.[1] Aynı süre içinde işveren, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller ile maddede sayılan diğer durumlar dışında sözleşmeyi feshedemiyordu.[1]
Yetki süreyle sınırlıydı. Süreler kanunda üçer ay olarak öngörülmüş, uzatma yetkisi de kanunda gösterilen son tarihle sınırlı tutulmuştu.[1] Bu sürenin dışında kalan ya da bu maddeye dayanmayan zorunlu ücretsiz izin için genel kurala dönülür. Çalışma koşullarındaki esaslı değişiklik işçiye yazılı bildirilir ve işçinin yazılı olarak kabul etmediği değişiklik onu bağlamaz.[2]
Bugünkü uygulama için rızasız ücretsiz izin yazısına, işçinin başvurabileceği yollar için zorla ücretsiz izne çıkarılan işçinin hakları yazısına bakabilirsiniz.
İlgili sorular
