Velayet davalarında en sık yapılan hatalar, davayı eşin kusuru üzerine kurmak, kişisel ilişkiyi engellemek ve iddiaları delille desteklememektir. Mahkeme kararı ebeveynin haklılığına değil çocuğun üstün yararına göre verdiği için bu hatalar talebi zayıflatır.
İlk hata, tartışmayı yalnız eşin kusuruna yoğunlaştırmaktır. Yargıtay, çocukla ilgili kararlarda temel ilkenin çocuğun üstün yararı olduğunu, bunun belirlenmesinde çocuğun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin gözetileceğini kabul eder. Anne ve babanın kendi yararları ile sosyal konumu ise ancak çocuğun üstün yararıyla çatışmadığı ölçüde dikkate alınır.
İkinci hata kişisel ilişkiyi engellemektir. Ana ve babadan her biri, diğerinin çocukla kişisel ilişkisini zedelemekten kaçınmakla yükümlüdür.[1] Velayet kendisine bırakılan taraf kişisel ilişki düzenlemesinin gereklerini yerine getirmezse, çocuğun menfaatine aykırı olmamak kaydıyla velayet değiştirilebilir.[1]
Üçüncü hata, iddiaları belgesiz bırakmaktır. Kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça ispat yükü, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran taraftadır.[2]
Dördüncü hata, çocuğu uyuşmazlığın ortasına çekmektir. Ana ve baba, olgunluğu ölçüsünde çocuğa hayatını düzenleme olanağı tanır, önemli konularda olabildiğince onun düşüncesini göz önünde tutar.[3] Çocuğa taraf tutturmaya çalışmak bu yükümlülükle bağdaşmaz.
Hazırlık için velayet davasında toplanacak deliller, sosyal inceleme raporu ve çocuğun dinlenmesi yazılarına bakabilirsiniz.
İlgili sorular
